Nog even over Ahimsa

♡ Ahimsa. Geweldloosheid. Hoe geweldloos is de natuur eigenlijk? Een aalscholver vangt een vis. Een boom neemt licht weg bij een andere boom. Leven voedt zich met leven. En toch voelt de natuur voor mij niet gewelddadig. Waarom?

Misschien omdat de natuur niet handelt vanuit haat, wraak of ego. Ze doet wat nodig is om het leven in stand te houden.

Dat is hoe ik steeds meer naar ahimsa begin te kijken. Niet als: wees altijd lief. Maar als: handel met respect. Voor jezelf en voor de ander.

In de Yoga Sutra's schrijft Patanjali: "Wanneer iemand volledig gevestigd is in ahimsa, verdwijnt vijandigheid in zijn aanwezigheid." (Yoga Sutra 2.35)

Hij zegt niet: zorg dat je nooit meer boos wordt. Hij zegt ook niet: gebruik nooit kracht.

Hij lijkt iets veel diepers aan te wijzen. Een innerlijke staat waarin jouw aanwezigheid zó vredig wordt, dat er minder ruimte ontstaat voor strijd.

Voor mij betekent ahimsa daarom niet dat je alles maar moet accepteren. Als iemand mijn kind iets aan wil doen, zal ik alles doen wat nodig is om hem te beschermen.

Als iemand steeds over mijn grenzen gaat, zal ik die grens aangeven. Niet vanuit wraak. Maar vanuit liefde. Vanuit (zelf)respect. En misschien begint ahimsa nog wel dichterbij.

Hoe praat je eigenlijk tegen jezelf? Wat gebeurt er als je uit je slof schiet? Als je iets doet waar je achteraf spijt van hebt?

Blijf je jezelf dan straffen? Of lukt het je om verantwoordelijkheid te nemen... en daarna weer terug te keren naar zachtheid?

Want ook jezelf geweld aandoen, met eindeloze zelfkritiek of schuldgevoel, voelt voor mij als het tegenovergestelde van ahimsa.

Misschien is ahimsa niet de afwezigheid van kracht. Misschien is het steeds opnieuw terugveren naar balans. Steeds weer kiezen voor respect. Voor jezelf. Voor de ander. En voor het leven.

Ik ben benieuwd...wat betekent geweldloos voor jou?

Namasté, Gina